Dla kogo terapia integracji sensorycznej?

Integracja sensoryczna jest to zdolność do rozumienia i porządkowania bodźców oraz informacji dostarczanych z otoczenia i z własnego ciała poprzez zmysły.

Dzięki integracji sensorycznej  bodźce te ulegają uporządkowaniu i możliwe jest ich późniejsze wykorzystanie. Gdy przepływ bodźców i ich przetwarzanie przez mózg jest zdezorganizowane, życie zaczyna przypominać korek w godzinach szczytu.

Jeżeli proces integracji sensorycznej jest zaburzony, mogą pojawić się problemy z nauką, zachowaniem, koncentracją, czy koordynacją, dlatego jeżeli zaniepokoją nas jakieś zachowania dziecka, warto udać się do specjalisty, który doradzi, jak ćwiczyć z dzieckiem w domu, bądź zaproponuje terapię.

Zachowania dziecka, które mogą być spowodowane zaburzeniami integracji sensorycznej:

– Unika fizycznej bliskości i dotyku.

– Nie lubi brudzić się klejem i farbami.

– Nie lubi obcinać paznokci, czesać się i myć zębów.

– W głośnych miejscach staje się marudne, czy poddenerwowane.

– Źle reaguje na głośne dźwięki, np. muzyki, odkurzacza

– Nie zauważa zadrapań, czy siniaków spowodowanych upadkiem

– Poszukuje głośnych dźwięków

– Lubi być mocno przytulane, lub samo mocno przytula

– Ma słabą równowagę, często upada lub się potyka.

– Ma kłopoty ze swobodnym poruszaniem się, jest „niezdarne”.

– Łatwo wpada we frustrację, reaguje agresją na przytłoczenie odbieranymi bodźcami

– Jest w ciągłym ruchu i wszędzie go pełno.

– Trudno mu się skoncentrować, łatwo się rozprasza.

– Ma problemy z samodzielnym zapinaniem guzików, sznurowaniem butów, zakładaniem skarpetek.

– Ma trudność z nowymi umiejętnościami ruchowymi (łapanie piłki, jazda na rowerze, hulajnodze)

– Niepewnie wchodzi lub schodzi po schodach

– Ma kłopoty z wycinaniem, rysowaniem po śladzie, trzymaniem narzędzi pisarskich

– Unika nowych smaków (wybiórczość smakowa).

– Jest wybredne pod względem konsystencji spożywanych pokarmów.

– Ma tendencję do wypychania sobie ust jedzeniem.

Terapia SI z zewnątrz wygląda jak fajna zabawa. Poprzez huśtanie się w hamakach, balansowanie, zabawy z piłką, światłem i dźwiękiem układ nerwowy i mózg dziecka uczą się właściwego reagowania na bodźce zewnętrzne i integracji wrażeń płynących z różnych zmysłów. Jeżeli terapia prowadzona jest przez certyfikowanego terapeutę i opiera się na rzetelnej diagnozie, po kilku miesiącach powinny być widoczne pozytywne efekty – poprawie ulega sprawność fizyczna dziecka, jego funkcjonowanie emocjonalne, a także koncentracja, funkcje wzrokowe i słuchowe.

A w szkole…

Problem z integracją sensoryczną może bezpośrednio zakłócać proces uczenia się zachodzący w mózgu lub może skutkować złym zachowaniem, które utrudnia wykonywanie obowiązków szkolnych.

Bibliografia: „Dziecko a integracja sensoryczna” A. Jean Ayres

Dodaj komentarz